Tutorial: wszywanie gumy

W dzisiejszym wpisie zaprezentuję prosty sposób na to, jak wszyć gumę tak, aby przyszywany do niej materiał marszczył się proporcjonalne. Zaprezentuję go na przykładzie spódnicy z prostokątów, ale będzie miał zastosowanie również przy spódnicach z koła, półkola, a także przy wszywaniu cienkiej gumy do szwu talii sukienki.

1. Załóżmy, że mamy gumę już wyznaczoną na szerokość talii i zszytą. Trzeba będzie podzielić ją na 4 równe części. W tym celu najpierw składamy ją na pół i oznaczamy w miejscu złożenia szpilką:

2. Następnie szew nakładamy na oznaczone miejsce...

3.  ... i ponownie zaznaczamy szpilkami miejsca złożenia gumy:

4. Teraz na 4 części trzeba będzie podzielić górę spódnicy. Jeśli mamy już pozszywane boki...

5. ... to nakładamy na siebie szwy boczne i wyznaczamy za pomocą szpilek tylko środek przodu i tyłu:

6. Gumę przypinamy do spódnicy prawą stroną do prawej dokładnie w miejscach, gdzie znajdują się szwy i szpilki:

7. Ustawiamy maszynę na ścieg zygzakowy średniej szerokości, a długości 2-3 mm:

8. Podczas szycia cały czas naciągamy gumę w taki sposób, aby rozciągnęła się na szerokość materiału pomiędzy upiętymi punktami. Dzięki temu marszczenie będzie równomierne. Gumę można także przyszyć za pomocą overlocka, ale trzeba uważać, aby nie uciąć jej nożem. 

I tak wygląda gotowa spódnica z gumą:

Jeśli komuś nie pasuje tak odstający materiał, gumę może przyszyć po zewnętrznej stronie spódnicy (lewa strona gumy do prawej strony spódnicy, gumę nakłada się na ok 1 cm. od górnego brzegu spódnicy i przyszywa za pomocą zygzaka).

Jak ładnie zabezpieczyć szew?

W dzisiejszym wpisie zaprezentuję Wam tutorial na estetyczne zakończenie szwów widocznych na zewnątrz ubrania i nie podatnych na rozciąganie. Będą do nich należeć głównie stębnowania pasków, kołnierzy oraz podłożenia. Przydatny będzie również przy naszywaniu aplikacji i łatek. Pokażę sposób na ukrycie nitek, aby nie zaczęły się pruć i szpecić ubrania. Zaprezentuję go na przykładnie podłożenia:

1. Podłożenie przeszywamy stębnówką ok. 1 mm od złożenia materiału, ale nie zabezpieczamy szwu ściegiem wstecznym na początku ani na końcu:

2. Nitek nie ucinamy zbyt krótko:

3. Będziemy przez cały czas pracować po lewej stronie materiału. Ciągniemy za jedną nitkę w taki sposób, aby pokazała się pętelka łącząca nitkę górną i dolną:

4. Górną nić wyciągamy tak, aby obie nitki znalazły się po tej samej stronie...

5.  ...zawiązujemy je na supełki...

6. ... i nawlekamy na igłę:

7. Igłę wbijamy dokładnie w miejscy złożenia, ale nie przebijamy jej na prawą stronę materiału, w taki sposób, aby nici "schowały się" w środku podłożenia...

8. I wyciągamy ją:

9. Ucinamy nici tuż przy materiale:

I gotowe:) Tak powinien wyglądać szew po lewej stronie materiału...

A tak po prawej:

Starałam się to wyjaśnić jak najdokładniej, jednak w razie wątpliwości pytajcie śmiało w komentarzach:)

Dekatyzacja diy

Większości z Was zdarzyła się zapewne chociaż raz w życiu następująca sytuacja: uszyta bluzka pasowała na miarę idealnie... do pierwszego prania. W jego wyniku zbiegła się ona nawet o cały rozmiar i nadawała się już tylko do oddania jakiejś mniejszej osobie. Bluzka skurczyła się, gdyż materiał, z którego została uszyta nie posiadał odporności na działanie gorącej wody, czyli nie został zdekatyzowany.

Dekatyzacja- jest to proces, któremu materiały muszą być poddane jeszcze przed krojeniem. Ma sprawić, aby zbiegły się maksymalnie. Dzięki temu gotowe ubranie nie zmieni swojego rozmiaru po praniu. Obowiązkowo zdekatyzowane muszą zostać materiały zawierające włókna naturalne (np. len, wiskoza, wełna, bawełna) bez względu na ich późniejsze zastosowanie. 

Dekatyzację można wykonać samodzielnie w domu poprzez:

• Pranie tkaniny (ręczne lub w pralce) w wodzie o temperaturze identycznej jak ta, w której będzie prana gotowa rzecz. Nie trzeba do niej dodawać żadnych detergentów, gdyż w procesie dekatyzacji najważniejsze jest poddanie materiału działaniu gorącej wody. Następnie należy ją wysuszyć i  uprasować.

• Innym sposobem na dekatyzację jest prasowane materiału żelazkiem z parą wodną.

Mam nadzieję, że wszystko wyjaśniłam w miarę przejrzyście, ale jak macie jakieś pytania, piszcie:)

Polar- grzech przeciwko elegancji czy synonim komfortu?

Kiedyś często oglądałam programy prowadzone przez Trinny Woodall i Susannah Constantine. W jednym z nich polar został nazwany grzechem przeciwko elegancji, albo jakoś tak. Udało mi się dotrzeć także do kilku artykułów, które opinię popularnych stylistek podtrzymują. Ale czy elegancja na pewno zawsze się sprawdza i w każdej sytuacji jej oczekujemy? Otóż nie. Przed nami ferie, czyli czas wyjazdów, sportów zimowych i spacerów w pięknych okolicznościach przyrody. Warto przygotować się do nich pod kątem odpowiedniej, czyli przede wszystkim ciepłej i wygodnej garderoby. Dlatego zapraszam na wpis poświęcony polarowi, czyli dzianinie idealnej na zimę.

1. Co to jest Polar?

Polar jest dzianiną wykonywaną z tworzyw sztucznych, w tym z  PET (tereftalanu etylenu). Jego nazwa pochodzi od materiału Polartec, który był wytwarzany przez amerykańskie przedsiębiorstwo Malden Mills od 1979 roku. Powstał dzięki obserwacji niedźwiedzi polarnych i miał za zadanie posiadać właściwości podobne do ich sierści. 

Obecnie wytwarzane są polary różniące się od siebie gramaturą i mniejszymi lub większymi właściwościami termoizolacyjnymi. Wszystkie charakteryzują się miękką w dotyku strukturą, dużą objętością i lekkością. Podobno jedno włókno Polartecu przy długości 40 km ważyło zaledwie 5 gramów. Największymi jego atutami są jednak:

• Zdolność do trzymania ciepła, gdyż jego włókna wypełnione są powietrzem

• Hydrofobowość, czyli odporność na wchłanianie wody

• Paroprzepuszczalność pozwalająca na odparowanie potu. Dlatego polar sprawdza się w ekstremalnych warunkach i jest używany do produkcji odzieży sportowej

• Łatwe i trwałe farbowanie

Za minus można uznać fakt, że nie nie chroni on przed wiatrem ze względu na swoją strukturę.

2. Do czego się on nadaje?

Polar kojarzony jest obecnie głównie z zimową, sportową garderobą, a zwłaszcza z bluzami na suwak i bezrękawnikami. Powstają z niego również koce oraz bardzo dobre zimowe akcesoria, takie jak czapki, szaliki, opaski i rękawiczki. Sprawdzi się doskonale jako szlafrok, kiedyś taki posiadałam i byłam z niego zadowolona:). Spotkałam się również z użyciem go jako podszewka w kurtce. 

Ja postanowiłam wykorzystać go w swoich pracach mniej standardowo. Uszyłam z niego pelerynę:

Bluzę z szerokim kołnierzem:

I w końcu opaskę na uszy i komin, czyli już nieco bardziej typowe rzeczy:):

Jeśli chodzi o nietypowe zastosowanie polaru, można z niego zrobić także sukienkę. Taki pomysł miała Iwona Dohrmann: http://szycieija.blogspot.com/2014/05/sukienka-z-polaru.html?m=1

3. Jak szyć?

Choć polar nie rozciąga się tak bardzo jak inne dzianiny należy pamiętać, że on "pracuje", w związku z tym szwy i podłożenia do niego stosowane powinny być elastyczne. 

• Szwy najlepiej jest wykonać za pomocą potrójnego ściegu elastycznego lub wąskiego zygzaka o długości 2- 2,5. 
• Do zrobienia podłożeń najlepszy będzie potrójny ścieg elastyczny lub podwójna igła.

Obrzucanie brzegów to już nieco inna sprawa. Brzegi polarów potrafią się sypać, więc wymagają porządnej obróbki. Sprawdzi się bardzo dobrze:

• overlock 
• w przypadku braku overlocka szeroki, gęsty ścieg zygzakowy:

4. Konserwacja

Prać powinno się go zgodnie z zaleceniami na metce. Od siebie dodam tylko, że lepiej jest go suszyć, gdy jest rozłożony na płasko. Wtedy się nie rozciągnie ani nie zniekształci. 

Polary nie wymagają prasowania. Wyjątkiem jest jedynie zaprasowywanie szwów podczas szycia. Wtedy należy ustawić średnią temperaturę żelazka (ok. 2 kropki) i prasować przez ściereczkę.

Mam nadzieję, że powyższe opracowanie okaże się pomocne:) Ciekawa jestem jeszcze Waszych opinii o polarze. Nosicie ubrania i dodatki z niego wykonane? 

Szycie dzianiny- uzupełnienie

Wiele osób lubi nosić ubrania z dzianiny. Trudno się temu dziwić, bo są one bardzo wygodne i ogólnie przyjemne w noszeniu. Już znacznie mniej osób lubi ich szycie. Wymaga ono mnóstwo uwagi i cierpliwości, a szczególnie trudne jest wtedy, gdy nie posiadamy overlocka. Pomimo to, są sposoby, aby szycie dzianiny na zwykłej maszynie domowej było możliwe. Pisałam o nich więcej TUTAJ. A dziś podzielę się z Wami jeszcze kilkoma trikami, które choć trochę ułatwią pracę.

1. Do łączenia poszczególnych elementów używamy poczatakowo fastrygi zamiast szpilek. Materiały nie będą się dzięki niej przemieszczać podczas szycia maszynowego. 

2. Szwów elastycznych używamy dopiero wtedy, gdy mamy pewność, że wszystko jest ok i nic nie będzie trzeba zmieniać. A to dlatego, że mają one tendencję do pozostawiania dużych dziur, które zaniżają jakość i walory estetyczne ubrania. 

3. Przed szyciem szwy dobrze jest przetestować na ścinku tkaniny, nad którą mamy pracować.

4. W przypadku dzianin lepiej jest unikać nadmiernego prucia.

5. Szew wychodzi ładniejszy, gdy podczas szycia na maszynie materiał przytrzymujemy zarówno przed jak i za stopką. Tylko uwaga, aby go nie rozciągnąć!

Co warto wiedzieć o flauszu?

Flausz jest tkaniną idealną dla jesiennej i zimowej odzieży wierzchniej. Wykonane z niego płaszcze, żakiety i peleryny będą nie tylko eleganckie, ale także ciepłe i wygodne. Dlaczego? Zapraszam do lektury.

1. Co to jest flausz?

Jego nazwa wywodzi się z języka niemieckiego, a konkretnie od słów flausch lub flaus, które oznaczają  kosmyk. Jest to gruba, podwójna tkanina wełniana lub półwełniana, wykonana z przędzy zgrzebnej. Wełna ta jest poddawana drapaniu i strzyżeniu, dzięki którym staje się przyjemniejsza w dotyku. Pomimo, iż flausz posiada dość grubą strukturę, duża zawartość wełny zapewnia cyrkulację powietrza, która uniemożliwia przegrzanie się lub zmarznięcie. Dlatego jest to tkanina tak popularna jesienią, zimą i wczesną wiosną.

Cechą charakterystyczną flauszu jest także to, że z obu stron posiada nieco inny wygląd, a nieraz także barwę. Dla przykładu, oto jak prezentują się strony flauszu, z którego szyłam płaszcz:

2. Jakie ma on zastosowanie?

Flausz to tkanina używana na potrzeby szycia odzieży wierzchniej, na przykład płaszczy, żakietów, peleryn.  Kiedyś przeczytałam, że można go także używać jako tkaninę akustyczną.

3. Jak się go szyje?

• Flausz ma tendencję do kurczenia się. Dlatego przed szyciem musi zostać zdekatyzowany, czyli poddany działaniu na przemian zimnej i gorącej wody (lub pary z żelazka). 

• Podczas krojenia należy pamiętać, że flausz ma obie strony o innej strukturze. Dlatego zawsze kroimy wszystkie części na tej samej stronie. Dzięki temu gotowe ubranie będzie jednolicie odbijało światło. 

•  Warto uregulować docisk stopki, gdyż grube tkaniny czasem mogą pod nią zbyt ciężko przechodzić.

•  Potrzebna jest igła zwykła o grubości 80 lub 90. 

• Poszczególne elementy najlepiej jest zszywać szwem prostym. 

• Brzegi wymagają obrzucania, najlepiej overlockiem lub podobnym do niego ściegiem. 

4. Konserwacja:

Podczas prasowania nie rozciągamy materiału. To będzie przydatne jedynie wtedy, gdy ubranie zbiegnie się w praniu i chcemy je przywrócić do stanu pierwotnego. Temperatura odpowiednia do prasowania to ok. 2 kropki. Prasujemy przez zaparzaczkę (nawilżoną ściereczkę).

Szycie dzianiny bez overlocka

O szyciu dzianiny bez overlocka przeczytałam już tysiące poradników, bo sięgam po nią często, a do obróbki wykorzystuję jedynie maszynę domową. Po 3 latach szycia doszłam do wniosku, że zaopatrzę się jednak w overlocka. On pracę nad tkaninami elastycznymi ułatwia i przyspiesza. Polecam to zresztą każdemu, kto lubi dzianiny lub myśli o prowadzeniu działalności, bo inaczej będzie tracił mnóstwo energii na coś, co można zrobić 3 razy szybciej.

Dziś zaprezentuję sposoby, jak pracować z materiałami elastycznymi na zwykłej maszynie. Bo generalnie można, ale kosztuje to znacznie więcej uwagi. Po przeczytaniu licznych poradników i na podstawie własnych doświadczeń udało mi się znaleźć kilka skutecznych sposobów na solidne i estetyczne szwy oraz wykończenia tego materiału. Oto one:

1. Należy dobrać odpowiednie igły, czyli te do stretchu. Są one oznaczone na żółto lub w złotym kolorze:

2. W większości maszyn znajduje się pokrętło regulujące docisk stopki. Powinni być ono ustawione tak, aby materiał nie ślizgał się na wszystkie strony. Jego odpowiednie ustawienie pomaga w wykonaniu równego szwu.

3. Jeśli materiał rozciąga się podczas szycia, można podłożyć pod niego papier śniadaniowy. Po szyciu wystarczy oderwać.

4. Na zszycie że sobą poszczególnych elementów ubrania wybieram ścieg, który na mojej maszynie oznaczony jest jako "H" i wybieram opcję ściegu elastycznego "S1". Nazywam go imitacją overlocka:

5. Na podłożenie stosuję ścieg potrójny elastyczny "A" :

Ścieg ten jest wytrzymały, dzięki czemu nie grozi mu pęknięcie przy rozciąganiu materiału:

Jedynie taka uwaga, że obydwa ściegi trzeba stosować tylko wtedy, gdy jesteśmy na 100% pewni, że nie będzie więcej prucia. Także przed nimi polecam próbnie zszyć szwy i podłożenia ściegiem prostym.

Mam nadzieję, że poradnik okazał się przydatny. A w razie pytań, piszcie śmiało:)

Ps. O szyciu dzianiny jeszcze kilka informacji zamieściłam TUTAJ

Koronki. Delikatna sprawa

Od wielu sezonów regularnie pojawiają się na wybiegach i w sklepach odzieżowych. Z zamiłowaniem sięgają po nie projektanci, krawcowe i szyciowi amatorzy. Nic dziwnego, bo w końcu są delikatne, piękne i intrygujące. Dlatego dzisiejszy wpis poświęcony zostanie koronkom. Opowiem trochę o ich historii, szyciu, zastosowaniu i konserwacji, także zapraszam do lektury.

Czym właściwie charakteryzują się koronki?

Są one głównie ażurową plecionką wykonaną z nici bawełnianych, jedwabnych, czasami metalowych. Są wyrobem sztuki użytkowej i posiadają duże walory artystyczne.

Ze względu na sposób wykonania, możemy je podzielić na dziane i tkane. Te pierwsze produkowane są na maszynach przemysłowych, które współcześnie dają możliwości wykonania wielu ciekawych projektów. Tkane są wyrabiane na maszynach podobnych do tych, których używano w XIX wieku. Są znacznie droższe i dające więcej możliwości, niż maszyny przemysłowe, głównie dzięki temu, że nadal całą produkcją kieruje człowiek.

Historia:

Koronki, jak dowiedziałam się z książki Fiony Ffoulkes pod tytułem Jak czytać modę. Krótki kurs interpretacji stylów (Wydawnictwo Arkady, 2011), używane były do ozdabiania tkanin już od XVI wieku. Głównymi producentami były Francja, Belgia i Włochy. Wtedy koronki uchodziły za towar prawdziwie luksusowy. Były bardzo drogie, więc na zakup pozwolić mogli sobie jedynie najzamożniejsi, choć nawet oni musieli używać ich bardzo ostrożnie. Angażanty, czyli wykończenia rękawów sukni kobiecych, składały się kilku warstw koronek i ich noszenie świadczyło o zamożności. Aby mogły służyć jak najdłużej, były od stroju odpinane. Na co dzień używano mniejszych, a większe były zakładane jedynie do stroju wyjściowego.

Do lat 40 XIX wieku za produkcję tego materiału odpowiedzialny był człowiek. Później rozpoczęła się maszynowa produkcja na skalę masową, która do dziś jest najpopularniejszym sposobem wyrobu koronek. Za sprawą szybszego wyrobu stała się ona tańsza i powszechniej dostępna. Choć do dziś istnieje zawód taki jak koronczarka, czyli kobieta zajmująca się ręcznym wyrobem koronek, tak jest on bardzo rzadko wykonywany.

Szycie koronek:

Do tej pory korzystałam z koronek elastycznych, bawełnianych i gipiurowych. Na podstawie dotychczasowych doświadczeń z nimi mogę napisać, że:

• Do ich szycia wybieramy igły zwykłe cieńsze (60, 70), lub, w przypadku koronek elastycznych igły do stretchu.

• Trzeba szyć tak, aby uniknąć prucia. Każde nadmierne prucie może skończyć się zniszczeniem koronki. Dlatego jeśli musimy użyć szwu do tkanin elastycznych, to tylko wtedy, gdy mamy 200% pewności, że wszystko jest upięte prawidłowo.

• Warto fastrygować i więcej czasu poświęcić na upinanie szpilkami materiału. 

• Warto stosować szew francuski (jak go zrobić informacja tutaj) lub posiadać overlocka. Dobry będzie każdy sposób, który sprawi, że brzeg materiału będzie ukryty. Nie polecam jednak obrzucania brzegów zygzakiem, bo to tylko je zeszpeci.

• Gdy chcemy zastosować koronkę jako wykończenie rzeczy z innego materiału, to dobieramy ją nie tylko ze względu na kolor i stylistykę, ale także pod kątem elastyczności materiału. Do, przykładowo, dzianinowej bluzki na wykończenie dołu lepiej wybrać elastyczną koronkę i, co najważniejsze, przyszyć ją wąskim ściegiem zygzakowym.

Stosowanie:

Koronki elastyczne mają zastosowanie w bieliźniarstwie, produkcji bluzek i sukienek. Mają właściwości takie jak każda inna tkanina elastyczna, więc stosujemy je wtedy, gdy wymagany jest taki materiał.

I przykładowe zastosowanie koronek elastycznych w moich pracach:

Jako wstawka i łatka:

Jako wstawki po bokach:

Jako zmniejszenie dekoltu bluzki:

Na ramiączka:

Koronki gipiurowe są droższe i grubsze od elastycznych. One sprawdzą się jako materiał na strój wieczorowy, np. suknie, sukienki, gorsety. Są także bardzo dobre jako wstawki lub ozdoby.

Koronka z gipiury:

I jak stosuję koronki z gipiury:

Jako wstawka z tyłu swetra:

Na wstawki po bokach:

Gdy koronka jest rzadka...

...sprawdzi się jako efektowne wykończenie ubrania lub aplikacja. Warto ją wtedy przyszyć ręcznie, aby się nie rozjechała.

Poza tym, jej użycie to aktualnie kwestia pomysłu. Może być ona także bluzą sportową, kołnierzem, ozdobą butów, kokardą we włosach itd itp:)

Konserwacja:

- Aby ochronić je przed zżółknięciem, jasnych koronek nie narażamy na długotrwałe działanie światła i nie przechowujemy ich w plastikowych torbach

-Koronki możemy prać w pralce, z wyjątkiem tych bardzo wykwintnych i delikatnych, które lepiej prać ręcznie

-Prasujemy po lewej stronie lub przez ściereczkę (aby ich nie "nabłyszczyć" przez zbyt wysoką temperaturę).