Książka Marii Piskorskiej "Konstrukcja i modelowanie form bielizny"

Szycie bielizny zaczęło być jakiś czas temu bardzo modne. Nie dziwi mnie taki obrót spraw, bo skoro ludzie są w stanie uszyć sobie naprawdę piękne sukienki, bluzki czy nawet płaszcze, to dlaczego nie spróbować własnych sił w szyciu czegoś niekoniecznie na pokaz, ale dla własnego komfortu i samopoczucia? 

Przy okazji tematu szycia bielizny wielokrotnie pojawiają się pytania o to, skąd brać na nią wykroje. Burda ani żadne szyciowe pismo wydawane w Polsce nie dostarcza regularnie wykrojów dla bielizny, więc polegać trzeba głównie na wzorach ściąganych z internetu albo na własnej konstrukcji.  Dlatego dziś chcę Wam polecić książkę poświęconą w całości konstrukcji bielizny i to zarówno damskiej, męskiej oraz dziecięcej (u mnie to kserówka z czasu kursu).

 

Książka "Modelowanie form odzieży damskiej"

Każdemu, kto chciałby rozpocząć przygodę z samodzielnym robieniem wykrojów polecam tą książkę  jako rzetelne źródło informacji o konstrukcji i modelowaniu odzieży damskiej. Modelowanie form odzieży damskiej autorstwa Elżbiety Stark i Barbary Tymolewskiej to podręcznik, z którego nauczyć się można jak zrobić podstawową formę dla spódnicy, spodni, bluzki, sukienki, żakietu i skafandra (kurtki). Prawidłowo przygotowane formy posłużą jako punkt wyjścia do dalszego modelowania.

Książka "Kulisy kroju i szycia. Odzież dla dzieci" Zofii Hanus.

O książkach autorstwa Zofii Hanus słyszałam wiele wiele dobrego. Na moich zajęciach na kursie zawodowym nauczyciele bardzo często polecali nam jej książki jako źródło wiedzy i pomysłów. Niestety, z racji tego, że od czasu ich premiery minęło już bardzo wiele czasu (Odzież dla dzieci wydana została w 1981 roku), trzeba szukać ich albo na aukcjach internetowych, albo po antykwariatach. Ja miałam to szczęście, że podczas pobytu w Gdańsku trafiłam na antykwariat, w którym ta książka była bardzo dobrze wyeksponowana, więc czym prędzej porwałam ją z półki a przy okazji zapytałam o resztę. Okazało się, że ta była jedyną, ale dobre i to:)

Sztruksowe spodnie i mała nagroda

W ostatnim wpisie podsumowującym stylizacje pojawiły się długie, sztruksowe spodnie, o których miałam niedługo napisać więcej na tym blogu. Spodnie te są kolejnym projektem, który wykonałam w ramach kursu krawieckiego. Skończyłam je szyć jeszcze przed świętami, gdyż chciałam zabrać je ze sobą na świąteczny wyjazd w góry.

Spodnie zostały uszyte ze sztruksu w ciemnozielonym kolorze z wyhaftowanym kwiatowym wzorem. Są bardzo ciepłe, miękkie i nieco elastyczne. Jeśli o mnie chodzi, lepszych spodni na sezon zimowy nie mogę sobie wyobrazić. Wykrój na nie zaczerpnęłam z Burdy 11/2014, znajdował się on pod numerem 117. Pominęłam naszywanie wstawek z eko skóry, nie zrobiłam także ślepej kieszeni, ale ze względu na wzorzysty materiał wolałam już nie cudakować z nimi. Poza tym wykroju trzymałam się dość dokładnie:

Kot podczas sesji na zewnątrz nie odstępował mnie na krok, zatem trzeba było patrzeć pod nogi:

Model ten zawiera kieszenie z przodu , a przy pasku są szlufki... a w zasadzie podtrzymywacze, jak to je nazywają w mojej książce o technikach krawieckich:

A tak wygląda tył z karczkiem:

A czy pamiętacie wpis, w którym pokazywałam kosmetyczkę uszytą na konkurs? Okazało się, że zajęłam w nim II miejsce i wygrałam nagrodę, książkę Estel Vilaseca zatytułowaną Wybieg bez tajemnic. Organizacja pokazów mody. Za nagrodę bardzo dziękuję, choć nie dla niej brałam udział w tym konkursie. Chciałam przede wszystkim, aby jakaś młoda osoba z domu dziecka dostała fajny, oryginalny i funkcjonalny prezent. Ale mimo wszystko, miło jest, gdy ktoś doceni pracę człowieka:)

Pierwsza konstrukcja: spódnica podstawowa z godetem

Klasyczna, czarna spódnica midi to podstawa damskiej garderoby, która nigdy nie wyjdzie z mody. Ta, którą dziś Wam zaprezentuję to kamień milowy w mojej szyciowej "karierze", bo jest pierwszym ubraniem, które uszyłam na podstawie szablonu, który niemalże sama skonstruowałam.

Do zrobienia wykroju na spódnicę pomocne były zajęcia na kursie oraz książka Modelowanie form odzieży damskiej autorstwa Elżbiety Stark i Barbary Tymolewskiej. Mimo to zadanie nie należało do łatwych i trochę się stresowałam, czy wszystko wyjdzie jak należy. Obliczenia sprawdzałam 100 razy, linie kreśliłam najstaranniej jak tylko potrafię, a jak coś nie zgadzało się o 1 mm, to ścierałam i poprawiałam. Ostatecznie okazało się, że moja konstrukcja wyszła całkiem dobrze, na mojej sylwetce dopasować trzeba było jedynie nieznacznie boki.

Jeśli chodzi o fason, jest to spódnica podstawowa z paskiem na wysokości talii. Zapinana jest z tyłu na suwak kryty i guzik. Zdecydowałam, że będzie sięgać do kolan, a przy okazji poznałam sposób na dopasowywanie długości, jakim jest cyrklowanie. W miejscu rozcięcia wszyłam godet, przez co tył prezentuje się nieco podobnie jak przy ołówkowej spódnicy z Burdy, którą pokazywałam na początku tego roku. Wiedziałam, że godet jeszcze kiedyś zastosuję, bardzo podoba mi się ten sposób na "wypełnianie" rozcięcia:)

Do uszycia spódnicy użyłam czarnej bawełny z poliestrem i podszewki w tym samym kolorze. Tak, wiem, że nie poszalałam, ale bałam się, że jak kupię jakiś piękny i droższy materiał i coś nie wyjdzie, to będzie mi go bardzo szkoda. Zresztą, czarna spódnica, tak jak już wcześniej pisałam, jest ponadczasowa i pasuje na wiele okazji, i na uroczystości i do pracy.

Stylizacje czarnej spódnicy na szczęście nie są bardzo trudne. Wybór bluzki zależeć będzie głównie od okazji, na jaką chcę się udać. Na potrzeby zdjęć zestawiłam ją z czerwoną dzianinową bluzką, którą kiedyś uszyłam. A oto, jak prezentuje się moja spódniczka:

Część zdjęć jeszcze zrobiłam w plenerze, aby uchwycić jesienny krajobraz z czerwonymi i żółtymi liśćmi. Zimno dało się jednak we znaki i szybko uciekłam do domu:

Tutaj dokładniej widać godet wszyty w miejscu rozcięcia:

Tak prezentuje się zapięcie:

Zapasy na podłożenie i brzegi zostały obrzucone za pomocą 3 nitkowego overlocka:

Po bokach na lewej stronie spódnicy zrobiłam też  małe "wieszaki":

Na zakończenie dodam, że spódnica otrzymała ocenę bardzo dobrą;)

Jak czytać modę?

Pewnego dnia, podczas przeglądu statystyk moją uwagę przykuł zestaw słów kluczowych, według których ktoś znalazł mojego bloga. Brzmiał on "książka o ubiorze". Póki co, jeszcze takiej tutaj nie prezentowałam, ale pomyślałam sobie wtedy, że dobrym pomysłem będzie zapoznać Was z taką lekturą. Dlatego dzisiejszy wpis poświęcony zostanie książce autorstwa Fiony Ffoukles pod tytułem: Jak czytać modę. Szybki kurs interpretacji stylów.

Książka została wydana przez wydawnictwo Arkady i jest przede wszystkim zwięzłym i całkiem ciekawie napisanym przewodnikiem po trendach, jakim przez lata podlegały poszczególne elementy garderoby.  Największy nacisk położony został zdecydowanie na przemiany mody w  XX wieku, choć pojawiają się tam informacje na temat stosowania ubioru we wcześniejszych epokach. Każdy temat omówiony jest dość krótko, za to zawiera wiele ilustracji, które w książkach o modzie odgrywają kluczową rolę.

Na początku znalazło się miejsce na zaprezentowanie czytelnikom głównych stylów w modzie. Ta część moim zdaniem zawiera najlepsze ilustracje:

Następnie przedstawione zostały dwa rozdziały, które zainteresują osoby szyjące: o technikach krawieckich i materiałach. Omówione zostały tutaj krawiectwo ciężkie i lekkie, forma i dopasowanie stroju, rola podszewek i wykończeń oraz zapięcia. Znajdziemy tam również kilka informacji o materiałach i sposobach ich uzyskiwania:

 
Podczas lektury najciekawsze będą opisy fotografii. Będą one krótko opowiadać o przedstawionej rzeczy i przez to dostarczą wielu ciekawostek:

Kolejne działy to główna część całej lektury. Przedstawione zostały w niej informacje o strojach i ich przemianach na przestrzeni lat.  Znajdziemy tu informacje o:

•  Modzie męskiej i damskiej formalnej:

 

• Ubiorze codziennym:

• Strojach kąpielowych i bieliźnie:

•  Znajdziemy tu również informacje o dodatkach, zarówno męskich, jak i damskich:

• Także coś o trendach w makijażu i fryzurach:

A na koniec rozdział poświęcony słynnym domom mody i projektantom:

Na końcu znajduje się także słownik pojęć związanych z ubiorem oraz bibliografia.

Podsumowując, książka jest ciekawie napisanym, krótkim przewodnikiem po historii ubioru współczesnego. Polecam ją w szczególności osobom, które interesują się modą i dopiero chciałyby zapoznać się z jej historią w przystępny sposób.